Anwar-e-Islam (انوار اسلام (فارسی

حضرت میرزا غلام احمد قادیانی علیه‌السلام در پایان مباحثه “جنگ مقدس” راجع به مناظره‌کننده مسیحی آقای عبدالله آتهم، این پیشگویی را فرمودند که او (یعنی آتهم) ظرف پانزده ماه به هاویه افتاده خواهد شد، مشروط بر اینکه به سوی حق بازگشت نکند. زمانی که مدت مقرر پانزده ماه سپری شد و آتهم نمرد، و خداوند تعالی طبق پیشگویی به دلیل رجوع او به سوی حق، به او مهلت داد، مسیحیان این را بسیار جشن گرفتند. آن‌ها این را پیروزی مسیحیت پنداشته، حتی در ۶ دسامبر ۱۸۹۴ در امرتسر برای آتهم جشن گرفتند.

این مسابقه در واقع بین اسلام و مسیحیت بود، همان‌طور که روزنامه مسیحی نورافشان خود نوشت:

“میرزا صاحب مباحثه با مسیحیان را در مورد ادعای خود مبنی بر ملهم بودن و شباهت به مسیح انجام نداد بلکه برای اثبات اسلام به عنوان دین حق، قرآن به عنوان کتاب خدا، و رد مسیحیت بود. و آن پیشگویی در پایان مباحثه، فقط به عنوان دلیلی بر حق بودن اسلام از جانب خدا توسط ایشان مطرح شد.” (نورافشان، ۲۰ دسامبر ۱۸۹۴)

با این حال، علی‌رغم این، برخی از ملاهای بی‌غیرت و پیروان آن‌ها به مسیحیان پیوستند و در سر و صدا، تمسخر، همهمه در مورد تحقق نیافتن پیشگویی، و اعتراض علیه آن سهم برابری داشتند. آن‌ها اعلامیه‌های گستاخانه و توهین‌آمیز منتشر کردند و از زبان بسیار زشت استفاده نمودند. سپس حضرت میرزا غلام احمد علیه‌السلام به این ملاهای کافر پاسخ مناسبی دادند و موضع ضد اسلامی آن‌ها را با این کلمات بیان کردند: ” بعضی مسلمانان به نام که باید آن‌ها را نیمه مسیحی نامید، از اینکه عبدالله آتهم تا پانزده ماه نمرده بود، بسیار خوشحال شدند و از خوشی نتوانستند صبر کنند و اعلامیه‌هایی منتشر کردند و طبق عادت خود، در آن‌ها بسیاری ناسزا گفتند و به دلیل دشمنی شخصی که با من داشتند، به اسلام نیز حمله کردند زیرا مباحثات من در حمایت از اسلام بود، نه در بحث ادعای مسیح موعود بودن من. به نظر آن‌ها، من در بالاترین درجه کافر، شیطان یا دجال بودم. اما بحث در مورد صداقت جناب رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و فضیلت قرآن کریم بود و توضیح داده شده بود که صادق و کاذب کیست.” (انوار اسلام ص ۳۷-۳۸)

خلاصه اینکه به محض گذشت پانزده ماه، در 5 سپتامبر 1894، حضرت میرزا غلام احمد علیه‌السلام رساله انوار اسلام را نوشتند. و در ماه مه ۱۸۹۵، کتاب ضیاء الحق را در همین موضوع تألیف کردند. در این‌ها، ایشان با جزئیات تحقق این پیشگویی را ذکر کرده و نوشتند: “وحی خداوند متعال به من خبر داد که دپتی عبدالله آتهم با پذیرفتن عظمت اسلام و مرعوب شدن، نصیبی از شرط «رجوع به سوی حق» را برده است و این سهیم شدنش باعث شده که وعدة مرگش و افکنده شدن در هاویه به تعویق بیفتد. اگرچه وی سرانجام در هاویه افتاد اما برای چند روزی از آن هاویة بزرگ مصون ماند که نامش مرگ است.” (همان ص ۳)

وحی‌هایی که در مورد بازگشت آتهم [به سوی حق] دریافت شده بود، در این رساله نوشته شد. و حضرت احمد با دلایل قوی، بازگشت آتهم به سوی حق را ثابت کردند. سپس ایشان پی در پی چهار اعلامیه منتشر کردند که در آن‌ها بیان داشتند اگر آتهم با کلمات زیر سوگند یاد کند، به او هزار روپیه داده خواهد شد. سپس در اعلامیه دوم، این جایزه نقدی به دو هزار، در اعلامیه سوم به سه هزار، و در اعلامیه چهارم به چهار هزار روپیه افزایش یافت. و کلمات سوگند این بود:

“در روزهای پیشگویی، من هرگز به سوی اسلام بازنگشتم، و عظمت اسلام هرگز بر قلب من تأثیر نگذاشت. و اگر دروغ می‌گویم، ای خدای قادر، ظرف یک سال به من مرگ عطا کن و دروغ مرا برای مردم آشکار نما.” (ضیاء الحق – روحانی خزائن، جلد 9، ص ۳۱۱-۳۱۲)

ایشان همچنین فرمودند: ” اکنون اگر آقای آتهم سوگند بخورد، پس وعده یک سال قطعی و یقینی است که با آن هیچ شرطی نیست و تقدیر مُبرَم است. و اگر سوگند نخورد، باز هم خدای متعال چنین مجرمی را بی‌سزا نخواهد گذاشت که با پنهان کردن حق خواسته به دنیا فریب دهد. ” (انوار اسلام ص 1۵۷)

علاوه بر این، ایشان نوشتند: “اگر او از تاریخ سوگند به مدت یک سال زنده و سالم بماند، پس آن پول متعلق به اوست. و بعد از آن، تمام این اقوام می‌توانند هر مجازاتی که می‌خواهند به من بدهند. اگر مرا با شمشیر تکه تکه کنند، من عذرخواهی نخواهم کرد. و اگر از مجازات‌های دنیا، شدیدترین مجازات را به من بدهند، من امتناع نخواهم کرد. و هیچ رسوایی بزرگ‌تری برای من وجود نخواهد داشت از اینکه بعد از سوگندش، که بر اساس وحی خودم است، دروغگو از آب درآیم.” (ضیاء الحق – روحانی خزائن، جلد 9، ص 613، 713)

اما آتهم از سوگند خوردن اجتناب کرد و آن را یاد نکرد. این امر دروغگو بودن او و راستی وحی الهی – که آتهم به سوی حق بازگشته و به همین دلیل از هاویه مرگ نجات یافته است – بر جهان آشکار شد. بدین ترتیب، پیشگویی مربوط به آتهم با شکوه و عظمت فراوان تحقق یافت.